Ik kocht mijn eerste kunstwerk toen ik op kamers ging. Het was een kopie van de foto van The Kiss by the Hôtel de Ville ‘Afscheid van de kus’ van Robert Doisneau, gemaakt in 1950 en in de jaren tachtig veelvuldig gereproduceerd op ansichtkaarten en foto’s. Voor mij was het kunst.
Alles samengevat in 1 foto van wat ik toen wilde: vrijheid, Parijs en reizen, frivoliteit en de liefde. Het werd het allemaal niet.
Later kocht ik een schilderij van een Spaanse danseres in jurk die organisch om haar heen leek te bewegen. Ik zag het schilderij toen ik het ziekenhuis uitliep na mijn 6e en laatste chemo. Voor mij stond het voor kracht, beweging, misschien wel Spanje. En markeerde een punt dat ik had gehaald ook al voelde ik me niet tof
Het werd het allemaal wel.
Ik ging me bewegen met flow en ik verhuisde vele later naar Spanje.
Kunst of een object kan je een gevoel geven, je kan het aan iets koppelen zoals geen ander object dat kan. Je hebt het niet met een bankstel. Of een bloempot.
Kunst heb je niet nodig.
Maar geeft je toch zoveel meer dan dat.
Vaak kopen we kunst niet om wie we zijn, maar om wie we hopen te worden.
Die foto van Parijs was voor mij geen foto van een kus. Het was een opening naar een leven dat groter voelde dan het leven dat ik toen kende. Reizen. Lichtheid. Romantiek. Een vrouw worden die zomaar in Parijs kon zijn.
Pas later begrijp je dat kunst soms een voorgevoel is van een leven dat nog moet ontstaan.
Een huis zonder kunst voelt anders
Je kunt een huis perfect inrichten zonder één kunstwerk.
Mooie materialen. Een goede bank. Rustige kleuren.
Maar kunst brengt persoonlijkheid binnen. Gelaagdheid. Wrijving soms zelfs. Het vertelt iets over waar iemand naar verlangt, wat iemand heeft meegemaakt, waar iemand stil van wordt. Dat maakt een huis niet alleen mooi, maar eigen.
Het wordt vaak vergeten of door interieur designers weinig toegepast. De eigenaar moet het kunstwerk uitzoeken. Niet de interieur designer.
Kunst is geen decoratie maar persoonlijkheid.
Sommige objecten markeren wie we waren.
Andere wijzen alvast naar wie we kunnen worden. Een herinnering aan een vakantie, een markeer punt in je leven.
Mijn objecten zitten op het snijvlak tussen gebruiksvoorwerp en bijzonder object.
En voor mij als maker stop ik er ook iets in. In elk object van mij zit een combinatie van flow en misschien wel stoerheid of moed. Het robuuste en geometrische herinnert mij daaraan en wil ik eigenlijk een beetje in iedereen stoppen.
Flow is iets waar ik zelf super gelukkig van wordt. Als je leven flowed, beweegt alsof het bijna van zelf gaat. Je een met alles lijkt te zijn. Is dat wat we allemaal nastreven?
Maybe that is what all of us are searching for.
